Artur Rucinski zaprezentował  w roli Lescaut głos o wielkiej klasie, doskonałej barwie oraz z doskonałą sceniczną prezencją.

]]> http://arturrucinski.com/2011/01/20/forumopera-com-o-wystepie-artura-w-roli-lescauta/feed/ 0 http://arturrucinski.com/2010/11/13/577/ http://arturrucinski.com/2010/11/13/577/#comments Sat, 13 Nov 2010 10:00:41 +0000 admin http://arturrucinski.com/?p=577 Gazeta Wyborcza o “Dziewicy Orleańskiej”

Wśród solistów jaśniał Artur Ruciński (Giacomo), którego baryton o głębokiej, pięknej barwie czarował publiczność.

Czwórkę głównych bohaterów dopełnił Artur Ruciński (Enrico) jako “zły chłopiec” z potężnym, ciepło płynącym głosem, pełnym siły i ataku jak i subtelnej modulacji. Wszyscy czterej mieli idealną artykulację i byli doskonale słyszalni na tle orkiestry (nawet w głośnej scenie weselnej).
Tak właśnie światowej klasy baryton, Artur Ruciński, zadebiutował na scenie Hamburgu, gdzie będzie można go wkrórce usłyszeć w La Traviata oraz Barberie.

(…) godną najlepszych scen kreację Artura Rucińskiego w roli Marcella (…)

Bardzo dobrze pod względem umiejętności technicznych zaprezentowali się m.in. włoska sopranistka, o niezwykle ciepłej, “miękkiej” barwie głosu Antonella de Chiara (Mimi), śpiewający z lekkością baryton Artur Ruciński (Marcello) i sopranistka Monika Mych (Śmierć).

Rewelacyjnie śpiewał Książę Jelecki, czyli Artur Ruciński.

Czytaj całą recenzję TUTAJ

Można było się jednak delektować głosem Artura Rucińskiego (Walenty), który doczekał się najgorętszego wybuchu entuzjazmu warszawskiej publiczności po swojej ostatniej arii. Rucińskiemu udało się połączyć niezwykle emocjonalny przekaz wokalny ze wspaniałą, lekką grą gestem.

Übrigens,
in Gestalt des polnischen Baritons Artur Rucinski steht der Aufführung der vielleicht beste Onegin zu Gebote, den ich je gehört habe (im Grunde einschließlich der Schallplatten-Gesamtaufnahmen). Ein bewundernswertes Messa di voce (das kunstvolle An- und Abschwellenlassen der Töne) bei kernigem Timbre ohne lyrische Verzärtelung, aber auch nicht heldisch verhärmt. Großartig!

Czytaj cały artykuł TUTAJ.

Arturowi Rucińskiemu udało się przebić przez gorset wymyślonej formy. Gdy w finale Tatiana odrzuca spóźnioną miłość Oniegina, w śpiewie Polaka są zawiedzione nadzieje, bezradność i rozpacz.

Zobacz całą recenzję: Rzeczpospolita, 31 marca 2010, Męskie śpiewanie Polaków, Jacek Marczyński
Pobierz plik PDF: Rzeczpospolita, 31 marca 2010, Męskie śpiewanie Polaków, Jacek Marczyński

Artur Rucinski był dobrym Oneginem. Momentami jego brzmienie było lekko spięte, ale niestety był ledwie asystowany przez resztę produkcji. Wraz z rozwojem akcji odkrywał coraz więcej ze swojego pięknego, inteligentnie intonowanego barytonu.

Przeczytaj całą recenzję TUTAJ.

Ciepły i ciemny baryton Artura Rucińskiego zbudował eleganckiego i pięknego Onegina. Polski śpiewak dał stylowy i stonowany występ. Niektóre wysokie partie sprawiały wrażenie lekko napiętych, ale zabieg ten przysłużył się budowaniu dramatyzmu.

Przeczytaj całą recenzję TUTAJ.